Şimdi mevsim sonbahar Kopan yapraklar mıdır rüzgarın değdiği, yoksa tükenen takvim sayfalarıyla yaşamım mı? Aynı makamda çalan bu kaçıncı hüzün şarkısıdır, Gidişinle dinlediğim... Ve bu kaçıncı yalnızlığımdır, Her sevdada yeniden başlayan... Şimdi mevsim sonbahar. Hava yağmur kokarken, hiç doğmayacak sevdaya gebe yüreğim. Ve sana dokunamayan ellerimle yalnızlığımın sindiği hüzün sokaklarının her köşesine adını yazar bir gölge gibi dolaşırken, peşimde yalnızlık yolların ıslaklığında ayak izlerini ararım.... AHH...! Bu ne hüzzam sevdadır.. Bu ne yalnızlık... Şimdi mevsim sonbahar Şimdi hüzün ve yalnızlık kolkola gezerken, parolasız... işaretsiz... karanlığını alıp yanına yalnızlığıma nöbet çıkarır gece... Yollar uzak! Yollar ayrılıklarda kesişirken, en kuytu köşelerde gözlerimin kıyısından düşen gözyaşlarımı sevda bulutlarıyla eylül yağmurlarına ekledim saklanma saçaklar altına...! Ben gelemiyorum. Bırak benim yerime saçlarına onlar dokunsunlar...